سپید

sepid14 — Tue, 03 Nov 2009 16:25:03 GMT

baba ye khune tekunie sadas,sheramo hazf nemikonam,amma bayad taghir bedam bazi postamo.

sepid14 — Tue, 08 Sep 2009 12:56:18 GMT

دو رز قرمز

زمستانی سرد

شهری دل تنگ و تپیده

مردمانی کز کرده در برج هایی مرده از عشق

اووو.....ه...

زمستانی سرد

لب های خشکیده شان را

جای تبسم عاشقانه

رژ لب گرفته است

و سرما ناجوانمردانه

عشق را از چشمانشان ربوده

و به پرسپکتیو تنهایی سپرده است

هرچه بالاتر می روی سرد تر می شود

بالای شهر،پایین عشق

ناگهان

دو پرستوی کوچک

کنار برکه آبی

کنار دو رز قرمز

یک دیگر را می یابند

و این است تقدیر زندگی

اینها اولین گلهای زمستانی اند

بهار نزدیک است...

پرستو ها بی مهابا در خیابان های شهر آواز می خوانند

وقتی چشم ها با یک دیگر از عشق سخن می گویند

و آتشین ها را به قلب می فشانند

پرسپکتیوهای خیالی شهر ذوب می شود

وقتی آغوش کانون گرمای محبت است

وقتی سر روی شانه گذاشتن تعبیر پرواز است

توهم های فانتزی شهر در هم می شکند

لرزه هایی عاشقانه که زلزله ای بر پیکر مرده برجهای شهر است

آری! آری!

بهار نزدیک است...

بهار،مثل همیشه کوتاه است...

آه! طبیعت شهر این است...

آه!

و تابستانی از جهنم

حتا آن دو رز قرمز را سوزانده است

و آن برکه را خشکانیده است

پرستوها

منتظر زمستانند

و منتظر دو تکه رز سرخ

و برکه ای از آب

تا دریابند تقدیر چیست

و این پرسپکتیو با کدامین زمستان شکسته خواهد شد

پرستوها نا امید نمی شوند

شاید این بار

شیشه مترو

تصویر همسفری را به آن ها نشان دهد

که بهار ابدی را با خود به ارمغان آورده است

شاید این بار

دست کسی را بگیرند

که تا ابد از او جدا نشوند

شاید این بار

شانه هایشان را پرستویی نوازش کند

و سر بر دستان او بسپارند

که بهارش به خزان نینجامد

شاید این بار

وقتی چشم هایشان عاشقانه با هم حرف می زند

خفاشی نبیندشان

ومن مطمئنم

پرستوها روزی را خواهند ساخت

که جای رژ لب

تکه رز سرخی برلبان مردم این شهرنقش می بندد

آری!

آغوش ها پرطنین خواهند شد

آری!

بهار ابدی نزدیک است

آری!نزدیک است

و آن گاه

پرستوها هیچ گاه مجبور نخواهند بود

کوچ کنند

****

9/6/88

رمضان

sepid14 — Sun, 05 Jul 2009 14:10:18 GMT

دنیای من و تو

آغاز بی پایان دنیاست

آغاز بی پایان عشق و پایان بی آغاز ظلمت تنهایی

دنیای من و تو

از جنس نسیم

از عطر بهار

و از تبار زیبایی هاست

و دنیایمان پر از نور است

و پر از روشنایی

پر از عطر با هم بودنمان

شبهایش روشن تر از روزی روشن

و ستارگانش درخشان تر از خورشید

دنیای من و تو آن جنان زلال است که می توان از اشعه عطش ناک آن جهان را سیراب کرد...

دنیای من و تو آن چنان گرم است که هر کسی را توان راه یابی به آن نیست

ذوب شدن لازم است

دنیای من و تو کوچک است

به کوچکی کلبه حقیری

در همسایگی خدایی مهربان

و این کلبه کوچک

دری دارد

که روی آن

به رنگ عشق

و به عطر خواستنهایمان

نوشته ایم:

"دوستت دارم"

*****

۱:۲۶-۱:۵۷

نیمه شب

۱۹/۳/۸۸

sepid14 — Mon, 15 Jun 2009 16:28:18 GMT

هدیه عشق

روبان صورتی هدیه طلاییت را

در کنج تاریک و خلوتی از اتاق گذاشته ام

حتا برای هدیه روز مادر نیز

از آن استفاده نخواهم کرد

به نشان روزی که

عاشقانه در کنج چشم هایمان

اشکی از عشق تراوید

هیچ می دانی

تقاطع جداییمان را

نوری از عشق تابیده

و شاخه ای نیلوفر

از اشک چشم هایمان روییده؟

دیگر تاب این ورق پاره های فانتزی را ندارم

در همین نقطه از کاغذ

که از اشک چشم هایم مقدس شده است

// - به یاد آن نقطه از تنت که روی آن می نوشتم-24/5/88،19:38//

می نویسم:

دوستت دارم

// خداحافظ 15:45//

****

23/4/88

15:10-15:22

sepid14 — Fri, 15 May 2009 18:42:18 GMT

شام آخر(۱۸:۴۵)

فقط می دانم که

دوستت دارم

می دانم که

میان کاغذ پاره های فانتزی قلبم

می توان تکه گلی سرخ

از پرپرهای خیالی توهم زا یافت

که فریاد می زند:

"عاشقانه و دیوانه وار می پرستمت!"

می دانم که

دیوانه تر از آنم که از کنج مدهوش بی هویت های پودر شده قلبم

چشمه ساری از محبت بیابم

و دریابم که آن چیزی جز اشک نیست!

می دانم که

هر بار که در آینه می نگرم،

مردی را در خیالی توهم زا می بینم

که میله های زندانی بی رنگ را به شدت می کوبد

تا شاید امیدی برای رهایی بیابد!

تکه پودر شده های قلبم

از لهیب وجودت

آتش گرفته است

و روح مردی دیوانه

خاکسترهای آن را به دست باد می سپرد!

چگونه است که باران اشک،لهیب آتش را بی قرار تر و مدهوش تر و شعله ورتر می کند؟

فریاد می زنم:

"چگونه است؟"

فواره آتشفشان پ س ت ا ن تو

ناجوانمردانه بر سرزمین قلبم جاری می شود و تنها دشت گل سرخ آن را

به آتش می کشد!

و من فریاد می زنم:"آه"

(۱۸:۴۵)/ می خواهم جرعه آخر زهر روحم را بچشم و به ابدیت بپیوندم: آن جا که حجرالاسود تحجر در

آن وجو ندارد!

.... روحت مرا می آزارد

(۱۸:۵۹)/ و تو ندانستی که

عشق چقدر آزار دهنده است!

آه که نداستی!

و من ِ عاشق،این آزار را

دیوانه وار

دوست دارم

فریاد می زنم:

"دوستت دارم"

.....

****

غروب جمعه

۲۵/۲/۸۸

۱۸:۳۱-۱۸:۴۲

sepid14 — Sat, 09 May 2009 11:03:18 GMT

سمفونی محبت

از مقدس ترین جمله می سرایم

از مقدس ترین واژه

وشعر آتشینم

از دفتر وجود زبانه می کشد

و تمنای تحجر در آن می سوزد!

از خوش بو ترین رایحه که از غنچه لبها برمی خیزد می سرایم

که در مرداب تعفن رنگ لجن به خود می گیرد!

از بهترین لحظه های هم آغوشی می سرایم

که چشمانی درنده خو و کنکاش گر خفاش گونه از نوک پ س تا ن ه ای زن در آغوش کشیده شده خون می مکد!

از چشمانی مهربان می سرایم

که بین سرانگشت های چشمان بدبین ذوب می شود و به چشمانی متنفر تبدیل می شود و از نیلی به سرخی

می گراید

از مروارید بی غل و غشی می سرایم

که زیر سرانگشتان خونین

پس از هر ذکر تسبیح

عقییق می شود

از طناب داری

که سرانگشتان ماه با آن

گیتاری از سمفونی نفرت می نوازد

انتظار...

سیاهی

وسپس

سپیدی:

مقدس ترین جمله را می نوازیم:

دوستت دارم

و با مقدس ترین واژه زمین و زمان را به لرزه در می آوریم:

عشق!

اکنون است که آتشین سخن ها از دفتر شعر بر می خیزد و گنداب لجن را به آتش می کشد و از لهیب آن

ابراهیم برمی خیزد و گلستانی از وجود زبانه می کشد

اکنون است که از هر غنچه بوسه گلستانی به پا می شود که عطر آن همه عالم و آدم را کر و کور می کند

اکنون است که فواره آتشفشان پ س ت ا ن زن در هم آغوشی، زمین فسرده و له له زننده وجود را سیراب

می کند

اکنون است که نگاه ها امیدوارانه مرواریدوارهای تسبیح ستایش پروردگار را به یکدیگر هدیه می دهند

اکنون است که طناب دار همچون ماری تشنه وجود هر گل آفتاب گردانی را در می نوردد و آن را به سمت

نور رهنمون می شود

انتظار به سر آمده است

گلستان،سمفونی رقص محبت را زمزمه می کند

وزمزمه نسیم آن

به هر مرداب متعفن دیگری

این گونه صادر می شود:

"دوستت دارم"

****

sepid14 — Thu, 07 May 2009 16:38:18 GMT

ناتاشا

وتو ای نازنینکم

خرسی کوچکت را چه معصومانه در آغوش گرفتی

و آن را می نوازی

و من حقیرت

هدیه قلب تپنده اش را

به آغوش باز می گرداند

و آن را می نوارد

نوازش...

باچشمانی بسته

وتصویری شکننده ازاشک

درخیال

-----------------------------------------

اکنون

خرسی تو و هدیه نازنین بی قرار کوچکم

من و یگانه نازنین تنهاییهای کشنده ام

درآغوش یک دیگر

جای گرفته ایم

با چشمانی بسته

و سرانگشتانی نوازنده

ازاحساس جاده ای برتن بی مانندت می کشم

و روی آن می نویسم:

"دوستت دارم"

****

۱۷/۱/۸۸

sepid14 — Fri, 01 May 2009 19:59:18 GMT

دیوانه وار

غروب را به نظاره می نشینم

رنگ رخت

از شرم

به سرخی می گراید

اما می روی!

گریزی ناگزیر!

وچه تلخ است

چه تلخ است

زجر دوری تو!

فریاد می زنم:

"چه تلخ است!"

بی تب و تاب

در عطش بودن تو

رقص جنون

چگونه است که خورشید روی تو هنگام غروب غطش می آورد؟

چگونه است؟!

چگونه است که نگاهت به هنگام غروب مرا ذوب می کند؟

چگونه است؟!

فریاد می زنم:

"چگونه است؟!"

سربه دیوار می کوبم

رقص جنون

گریه عطش ناک

مرگ

فریاد می زنم:

"چراصبح فرانمی رسد؟"

دیوانه وار

طلوع را به انتظار می نشینم

چشمانم را بسته ام

ودستانم را

به انتظار هم آغوشی گرم اشعه وجودت

قایق کرده ام

فریاد می زنم:

"دوستت دارم!

دوستت دارم!"

****

۱۶/۱۲/۸۷

۱۷:۱۷-۱۷:۳۰

sepid14 — Thu, 19 Mar 2009 15:52:18 GMT

بلورسبز

۳:۲۳

دست در دست هم

به روی جاده بلورین درحرکتیم:

چشمان ازبلور

تندیسی از بلور

وقلبی ازبلور!

۳:۲۸

۱۳:۴۰

جاده غمناک است

وباهم بودن

تنها اشک هایی نقره فام را به درون قلب می غلتاند!

اشک ها

تا به روی دستان درهم تنیده جاری می شود

و به روی جاده می ریزد

و آن را به دو نیم تقسیم می کند

آری! جدایی نزدیک است!

رد اشک ها

سبزی و طراوت را به بلورهدیه می دهد

بهارنزدیک است...

۱۳:۵۰

۱۳:۵۴

به ناگاه

به دومسیر از هم جدا

اماسبز و باطراوت

و ناشکننده می رسیم

حقیقت!واقعیت!زیبایی!

اما

جدایی

اشک ها معجزه کرده اند

اشک ها

معجزه کرده اند...

دو راه

دو دست جدا

اما

دولب خندان

به واقیعیت، بهار، زیبایی قدم نهاده ایم:

دو راه جدا

دو چشم از عقیق

و دو تن گرم و عاشق

و دو قلب از نور!

دو راه زیبای بهاری

دو دست جدا

وتکان دهنده

به نشان

خداحافظی:

" خداحافظ

ای قلب من

ای قلبی که اکنون دیگر چون بلور نمی شکنی

خداحافظ

نوازش خواهرانه تو را هرگز فراموش نخواهم کرد

خداحافظ"

***

۱۴:۰۶

۲۷/۱۱/۸۷

sepid14 — Mon, 05 Jan 2009 14:05:18 GMT

آرامش: چیزی که همه عاشقشن الا بذکر الله تطمئن القلوب