Powered By
BLOGFA.COM
شمیم عشق
مردمک چشمان بسته ام
در انتظار رهایی از خویشتن است
و
چکاوک های بغ کرده قلب من
در انتظار نغمه پرواز
زمین عطرآگین است
اما فضا دود اندود
هوهوی دورادور بادی لازم است
و ابر رحمتی
و باریدنی!
چکاوک در"فضای معطر" سرود عشق سر می دهد
و از زمین گل لاله ای با "عطر گل محمدی" می روید
آواز عشق چکاوک و رنگ سرخ لاله و عطر نفس های محمدی تقدیم تو باد:
"دوستت دارم"
تقدیم به ح.م.ع.
0:7-0:20
23/7/86
واقعیتی لبریز
-....
- هرگز! هرگز از تو جدا نخواهم شد
ای روشنک سپید سایه وارهای من
هرگز!
"تصویر تصور نبودنت
موجیـ ست دردآلود"
و تندیس نظاره های نازنینت
موجی است از شعف
بر ماسه ای از غم
مرا بنگر:
"پای پر آبله لب پراندوه"
جان گزا از قدمت می شکنم بر سر خاک!
می توان ازنفست حاصلی از ماه شکافت!
و من
بنده ای از تبار محمدم
که این توان را
از او به عاریه دارم!
شعف آن چنان است که تصویر واژه از قلب سرازیر می شود...
و...
و تندیس کلمه از کورسوی خلوت موج ذهن:
-"نباید
نباید عاشقم شوی..."
- بگذار!
بگذار بسرایم...
شعف آن چنان موج می زند که قلبم را بر سر قلم می نشاند
تا با تپش جوهر بنوازم:
"دوستت دارم!"
...
تقدیم به ح.م.ع.
...!
2:24-2:54
۱۶/۷/۱۳۸۶
کجاست ساعت من
که زمان گذشته را به تصویر بکشد
کجاست؟!
کجاست آن دژخیم ابروکلفت
که با نگاهش
مرا در تب و تاب زیستن با نگارم
فروگذارد؟
کجاست؟!
و کجاست
آن سرانجام روشنی که دژخیم به آن می نگرد؟
"انتظارش"تنها رسیدن به قله را به تعویق می اندازد...
تنها!
از "نسبت ها" می پرسد
ای دریغ که خود هیچ "نسبت"ـی با ما ندارد!
ای دریغ!
کجاست ساعت من
که زمان گمشده را به تصویر بکشد؟!
بگذار ساعت من گمشده باقی بماند...:
این جا زمان ارزشی ندارد!
10:43-10:50
1۵/7/1386
کرانه نور
باید تاخت
باید راند
تا سر انجام کرانه های ساحل ابری
باید تاخت
باید راند
یالی طلایی
تلألؤ نوری از سراشیبی کوه
پای کوبان باید رفت
تا سرانجام کرانه های ساحل ابری
باید تاخت
باید راند
به میانه
دخترکی سوار
به انتظار
تا ساحل ماسه ای کرانه های ساحل ابری
باید تاخت
باید تاخت
ساحل نزدیک است
و راهمان دور
و آن قایق فروتن
منتظر ساحلی دیگر است!
تا سرانجام ساحل ابری
باید راند
باید راند
در برابر
کرانه ای بی انتها
و موجی طلایی
و چشمانی از عشق لبریز
تلألؤ نوری از پس بی کرانه ای ابری
تا سرانجام ساحلی منتظر
باید راند
و سرود هستی را
باید خواند
باید خواند!
***
0:38-1:0/1:01
14/7/86
دارا و سارا
از تو می سرایم
ای وجود هستی بخش
مرا در آغوش بی مهابای تکه پاره های زمان
وامگذار
از واژه هایی می سرایم
که در برابر عظمت می شکنند
و از مخلوقی
که تنها تو را برای خویش
برمی گزیند:
"من تو را دارم!
من تو را دارم!
و تو من را!
من از تو داراترم!"
می سرایم - گرچه بغض را می شکند-
- گرچه سرودم بهانه اشکی است
که از فریاد به درون خزیده ام
به بیرون می تراود-
می سرایم:
دوستت دارم
--- شاید پیش کشی باشد به ح.م.ع.
--- این شعر
زمان را در بر می گیرد
نه زمان شعر را!
و احساس هردو را!
--> بر=آغوش
قلب تو!
"بيا و به تنهايي
در قلبم
اين کومه تنهايي
جاي گزين"
قلب من مدت هاست که نازک و ترک خورده باقي مانده است
بيا و درون آن را بنگر!:
خار و خس ها فراوان و "خون دل مرده" بسيار!
در کومه سرد و تاريک من اتاقي است
گوشه اتاق، روي ديوار، عکس مردي دل افسرده
که به هر نقطه که مي گريزي تو را مي نگرد!
اين جا زير تخت، قاب عکسي شکسته ايست
که عکس قلبي پاره را به دوش مي کشد و روي آن نوشته است:
دوستت دارم
اين جمله در "حال گذشته" قلم خورده است:
دوستت داشتم!
اما
اما مخاطب آن هم در همان حال گذشته باقي مانده است!
امروز
امروز کلبه حقيرم متعلق به توست...
متعلق به تو...
مي خواهم آن اتاق قديمي را نيز
جلا بدهي
قاب عکس شکسته، زيبا مي شود. و زمان آن "حال" "خواهد شد"!:
دوستت دارم
"همين جا کنار آن عکس مرد تنها خوب است!"
ديگر عکس مردمک چشم مرد قاب اندود
نيازي به گريز ندارد!
تصوير تو همواره زير پلکان بسته اشک آلود من باقي خواهد ماند:
"من عشق را با تو مي آموزم
اي تمام قلب من!"
7و8/7/86
"23:30-32"
0:7-0:19
ثانیه ای مکث در زمان
پای کشان
جاده تاریک
ابر تیره
شب
بارش سنگین برف
من
دستان خالی
به دنبال گمشده ای در پرسپکتیو بی انتها!
انگشتان "او" را نشان می دهند:
تصویر مبهم خیالی!
خسته
کورسویی از نور
تسلیم ابر سنگین
روشنایی
نوازش آفتاب
حجمی سایه وار از دور
سنگین رو به جلو
با قدم هایی که آرامش را به طوفان نگاهم هدیه می دهد!
ایست...
پاها
و قلب!
پا به پا
به سوی لحظه دیدار
نفس نفس
در طراوت مدهوش لحظه ای که انتظار را باقی می گذارد!
دستان قایق گون...
عطر نفس هایی که درمی آمیزند
بهت
از احساسی دل نشین و تنگاتنگ...
و اینک
ابر سپید
آفتاب
وباران
رنگین کمان وجودمان
سرود هستی را
روی آسمان حک می کند:
دوستت دارم
- تصویر این لحظه، مکث انتهای شعر منست...
این لحظه بی انتهاست!
بی انتها!...-
0:29-0:49
(0:51;1:4 rename)
"زمان"
به شعر
تعبیر را
هدیه خواهد داد...
***
0:54
رقص آتش ناک
زمان چه دیر می گذرد
وقتی حسرت لحظه ای را به دوش می کشی
که موج ثانیه ها
از برابرت
می گریزند
می گریزانند!
دو چشم حسرت وار!
زمان چه دیر می گذرد
وقتی
انتظار لحظه ای را زمزمه می کنی
که رقص تپنده ثانیه ها
تقدیر موج گیسوانت را
به نگاهم ... نگاهمان
هدیه می دهند.
دو چشم آتش گون!:
دوستت دارم
**^
16:۴۲-16:50
16:52
4/7/86
شکست بغض
موج معصومانه نگاهتان
وقتی درمی آمیزد
طوفان آتشی می شود
که مرا خاکستر می کند
و
نیست!
چشمان
چه زیبا می سرایند
وقتی
ازهم
می گریزند!
و اشکان
چه نازک می تراوند
و مرگ دل را
با شکست بغض
زمزمه می کنند!
نمی سرایم...!
نمی توانم ...
من دربرابر سرود معصومیت نگاه ها
کم آورده ام....
**^^
2/7/86
8:53-8:58 – 30s
