قلبک

چه شیرین است

زجر دوری خواستن تو

و چه می تپد

قلب کوچکم در فراق تو

تا لبالب خیال سرخت

می گریزم

می گریزم:

من لایق تو نیستم!

من لایق تو نیستم!

می توان

دوری چشمانت را

به همهمه مظلوم دریا سپرد

اما طراوت نگاهت، پشت پرده اشک

هرگز!!

...من لایق تو نیستم!

می گریزم!

مرگ عقربه های ساعت

چه سنگین است

و تیک ناک عقربه های آن بلند ترین درام دنیا را در می نوردد...

من لایق با تو بودن نیستم...

قلب کوچکم...

حسرت وار

کومه قلبم را می گردم

تا بویی از گل سرخی بیابم

و آن را هدیه موج گیسوانت کنم

لیک...

مرگ معصومانه نگاهت را

در ذهنم مرور می کنم

چرا که

من لایق تو نیستم...

همهمه مظلوم دریا...

اما...

اما

با همه وجود

با همه وجود

دوستت دارم

و همه وجودت

در قلب کوچک تپنده ام

-این کومه تنهایی-

جای گرفته است

طراوت نگاه پشت پرده اشک...

پس

لایق آن هستم که اکنون بسرایم

دوستت دارم...

^

8:15-8:31/8:37

30/6/86

******

روی دفترچه خاطراتم

می نویسم:

ندای آسمانی...

آن را می بندم:

همین جا زیز قرآن خوب است.

^^^

6/9/2007

10:37؟-؟10:40

 

 

 

 

نفس ثانیه ها

 

      چه بی مهابا تنگ می شود

 

                      و افسوس ِسرانگشتان بی زمانی

 

                                             پرده عمر را-وحشی وار-

 

                                  

                                          می درد

 

 

 

 

                               ذهن خسته و تکرار دهشت ناک ثانیه ها؟!

 

                                       ناممکن می نماید!
                                             محال!

 

 

 

                       تنواره من سایه ذهنی خسته را به دوش می کشد...

 

                                         کشاکش و پای سایان!

 

 

     چه سنگین است...

  

         بهت ذهنی مظلوم، عبس و توده وار...

 

                                                     چه سنگین است...

 

 

                               

                                    و راه... سردی... نمناکی... افسردگی اما

                                                

                                                    به سوی عشق

                                               - به تو نور می دهد:-

 

                                                   زیبا بمان!

 

 

2:37-2:44

12/6/86

 

 

 

   "...نباید

 

       نباید عاشقم شوی"...

 

          از نگاهش می تراوید

                  

                       از موج معصومانه تکاپو وار های آن خیره فام بی سرانجام...:

 

                      "دوست بمان...

                        بمانیم"

 

کشاکش حس غریب

 

                    جدال با عقل سلیم

 

                                       موج پی موج...

 

 

 

لحظه ای در زمان

 

           و زمانی درلحظه

 

                     یک لحظه رو به جلو

 

                                       و آن یکی بهت مرگ آور...

 

 

 

تمامی جمله ها به تردید می سرانجامید

 

                            و...[آه!] می سرانجامد!

 

                                        اما

                    حساب این یکی جداست:

 

                            "دوستت دارم"

2:30-2:36

22/6/86

 

 --- این پست تا مدت ها بالا خواهد بود...

 

 

 

زمان چه دیر می گذرد

 

               وقتی آبی چشمانت را

 

                                       در انتظارم

 

                                                  و شیشه قفس تنهایی ام را

 

                                                                           با موج اضطراب در می نوردم

 

 

 اين تويي که مرا در خويشتن وا مي گذاري

 

                                              روح من

                            پايان خوش غم هاي بي قراري مني

 

 

                                                    برگ بي برگي پاييزان را تو بهار باش

 

                                                           اي شکوفه نويد بخش بهار!

 

 

11/6/86

7:56-7:58(چ)

 

 

 

تفاوت در احساس است

 

نه به دوریست و نه به غربت

 

اگر حس مشترک داشته باشی

 

مشکلات را در می نوردی

 

11/6/86

8:3-8:5(چ)

 

همه وجودم تقدیم تو باد

ای آینه هستی بخش من

بی تو با همهمه محکوم فنا درآویخته ام

و با تو بودنت را می سرایم

پیچک موج گون نسیم خیال

خیال تنهاییم را درشکن!

^^^

12/6/86

:56-:59

 

 

 --- فضا:خانواده تیبو/روژه مارتن دو گار/قسمت؟

 

 

 

                        آتشین ها

 

 

 

مرگ و عشق

 

               دو موجود خواستنی

 

                                 کشش و دردی بهت آگین

 

 

دو هم آغوشی

 

                 با "الهه هایی خدایی"

 

تپش های قلب

 

           و تنگی نفس

 

اکنون می توانی صدای قلبت را بشماری:

 

                        یک

                                 دو

                                         سه…

 

 

رقصی آتشین

 

              سوزاننده

 

                         و رازآگین

 

 

تپشی درهمهمه مظلوم خواهش دل

 

                             و رؤیا

 

                                  خواب…

 

                                       چه شیرین خواهد بود

 

                                                           و چه زیبا

 

و این سان لحظات رقص

 

                             موج آفرین تر خواهند بود

 

                                                            آری…

 

                                                                متلاطم تر…

 

 

به دریا بسپار

 

        خود را به دریا بسپار

 

                                        چه زیباست…

 

                                        چه زیباست…

 

                                        چه زیباست!

 

 

7:33-7:50

17/6/86

 

 

  

 

 

 

                                             آبله گون پای

 

 

شهر تو

تصویری  از کشاکش مبهم است

 

شهر تو محرابی است که خون را به عاریه دارد: خون دل

 

شهرتو تردیدی است که از سکان کشتی دریازده برمی خیزد

 

 

 

دل تاریک

 

             شهر روشن

 

                            کوله بار غم

 

                                              سفر

 

                                                    بی نهایتی نا مأنوس

 

 

ندای قلب تپنده

 

                 شهر باران

 

                            کوله بی مروت

 

                                             راه

 

                                                  پایان…

 

                                                           آه

 

 

 

می سرودم

 

         با آهی از نگار دل

 

                       - و می سرایم-:

 

                         دوستت دارم

 

 

6:56-7:7

17/6/86

 

 

                     

                                        

                          سایه عشق

  مرگی از رنج ستوده

                       رنج های ناسروده

                                               زیر رگبار ستاره

                                                      سرپا از خواهش چند زمین های زمانه

                                                                           می کشم تن را کنار سایه پای پیاده

 

   روح من

            نازنینم

                 پیچک جسم کمینم

                 این بی ترنم های پای پیاده منست که سایه تو را کنارم می کشاند:

                                                    دوستت دارم

 

۹/۶/۸۶

۶-۶:۱۳

 

 

                                                 ستیغ مرگ

 

 

شعر خاطره ای بی بدیل است

 

شعر خاطره ایست که از چشمان سفر کرده تو می تراود:

 

                     

                                  قطره اشکیست تا بهانه انتظارم باشد

 

 

مهر عاطفه ای اسفناک است

 

عاطفه خیالیست که از چشمان به زیر افکنده ات امید می گیرد:

 

                           سرمه ایست که زیبایی را از چشمانت هدیه بگیرد

 

 

و خیال! آه از خیال!

 

آه از...]خاکستر[

 

خیال، آینه بغضیست درد آلود- در آخرین ترنم چشم هایت- که تا روی گونه سرازیر شدند:

 

شکننده تر از آن است که تکه پاره های آن روح را نیازارند!:

 

گفتی:"امیدوارم قلبی قلبت را بلرزاند"

 

شنیدم:"... موجی نگاهت را از من بزداید"

 

ندانستی که تکه غزل واره های بغضت تیز تر از آن است که قلبی، نگاهی برایم باقی گذارد!

 

آه که ندانستی!

 

6/7/86

2:23-2:55

 

 

 

 

                    موج سپید

 

 

 

   خسته شدم

 

           از این دل تنگی های غریب=

 

                                          و از تلاطم های بیهوده

 

   خسته شدم

 

              از جولان سراشیبی های بیهوده مارافسای

 

                                  و خسته از خستگی های عطش ناک این دل غریب

 

 

   مه آرای خیال وش های من

 

                   سنگینی آبی نگاهش را

 

                               سرمه چشمانت کرده است

 

                                                   تا تنگ نقره فام تردید را

 

                                                                       به دریای ابدیت بسپارد

 

 

 

    تلاطم نگاهت

 

             مرا در خود غرق ساخت

 

                                ای دریافام بی همتا!

 

 

بارگاه  پاک امام هشتم(ع)

6/7/86

14 شعبان

1:12-1:16

2:13-2:31

 

 

                                  طعم خدا

 

این جا...

این جا بغض فاصله ها یک رنگ می شود:

آبی

 

این جا...

این جا قلب ها درخشیدن می آموزند:

سرخ آتشین

 

این جا

این جا راز ها دل بسته می شوند:

نیل گون

 

واین جا...

این جا روح ها نوازش می شوند:

سپید

 

بارگاه پاک امام هشتم(ع)

12:18-12:24

5/5/1386

 

 

 

 

 

  

                           نیش در  پندار

 

    کلنجاری چند 

 

          با دغدغه ای مدهوش

 

                  نمی توان در پس خاطره ای چند

 

                                               موج آبی نگاهت را

 

                                                                       خشکاند

 

 

   توهم

  

        موج

 

               پیچش

 

                        اضطراب:

 

 

  توهم  خیالی محکوم به فنا

 

            موج آوارگی "دستـ"ی از "دل" رفته

 

                       پیچش دلی به موج آبی چشمان دریا زده شده

 

                          و اضطراب از خواهشی سوزاننده

 

                            از پشت خاکسترهای مصنوعی

 

   آه...

   آه از تمایزهای بیهوده

   و "کنف پشمین چشمان تیز بین گربه زمان"

   پنداری آتشین

  و در دم، "پشت خاکستر شده"

 

آه...

آه از... ]خاکستر[

آه...

 

 

11:55-12:16

5/5/1386