دره پرواز

روزی ساکت

و پرندگانی که از درون خفه شده اند

آسمان آبله گون است

و زمین در اعماق وجودش بغضی نهفته دارد:

یک روز سرد زمستانی

که تپیدگی آن منتظرتپشی دوباره است

و ناگهان

دو نگاه در برابر هم

که تنها لحظه ای بر هم می سایند

و مردابی که

رازدار عمق زمین است و در ژرفای آن نهفته است...

نفس در سینه ها حبس است

و منتظر برای شکستن ابر سنگین بغض...

و اکنون

دو آه...

و دو چشم گریزان

از آسمان به دهان زمین

پرواز می کنند

دو دست

که دو آینه نقره فام

اما شکسته را

به هم

پیوند می دهند

و دو روح

که انتظار رهایی می کشند

این اولین بار است که به جای پرپر زدن

پرواز کرده ایم...

و آخرین بار!

"بغض وجود" با "آه" شکسته است...

چه کلمه مقدسی...

و چه الهام شکننده ای...

کریستال های نجیب برف

از رهایی خود شادند

و اندکی پس از ما

به مرداب

نه!رود

خواهند رسید...:

مردابی که اکنون در خروش آغوش ماست

دست هایمان را به آسمان هدیه می دهیم و سپس به خروش بی تابش

تا تعبیر اولین پرواز "وجود" باشیم

و دانه های سپید برف

جولان گه تابوت سیالمان

و تاج های مخملی دو رز نو شکفته کنار رود را

رقص آگین می کنند...

وبهار از راه رسیده است...

**

26/3/86

19-19:42

---

رکسانا

دلم می خواهد این "بدرود واره" مرا بپذیری

رکسانای عزیزم: ای زیبا ترین روح و زیبا ترین وجود هستی...

رکسانا

(دختر خورشید)

غرقاب عمر بیهوده من

و صدای پیچش مویی پاییزی

در برابر همهمه مظلوم کامیابی خاموش و لرزان

نمی توان در پس با ور گنجاند

نمی توان...

که تکرار بیهوده کنفی پشمین در دستان تیزبین گربه زمان

از برابر قیچی یخین تندیس نگاهت

این چنین گر بگیرد

و حتا خاکستری نماند

که بخواهی آن را در اعماق گنجینه تخیلت به آب دهی!

رکسانای وجود من! ای روشنک موج تپنده و زمزمه روح دست نایافتنی خورشید!

این ها را گفتم تا بدانی

از بیهودگی من حتا خاستری نمانده تا نگران شعله های ناخود آگاه پوستین خاکستری مدفونش باشم

چه بیهوده به دنبال کور سویی از آبراهه ای می گشتم

که کنف خاکستری خود را- که انتظار بر جای ماندنش را داشتم-

به آب دهم

اما آب راهی که یافتم شگفت آسا بود و جان افزای!

مرا سرگردان و دهشت افزا بر دامان مسیر n-بعدیت کشانیدی

تا سر انجام خاکسترهای خیال خود را در پرتوت به نظاره بنشینم

نمی دانستم...

افسوس که نمی دانستم...

نه خاکستری در کار است و نه سر انجامی...

اما اکنون این را از چشمان به رود بی سرانجام تو شسته به عاریه دارم

اکنون می دانم که تنها یک تلاش برای لمس رود یخیت

کافی بود تا خود را برای همیشه در اعماق جهنمی سوزان حس کنم

-می دانم-

جهنمی که از هزاران بهشت مقدس تر است...

و اکنون

هر بهشت در برابر چشمان آب دیده من

چشمان روشنک من

وچشمان رکسانای من

جوششی از آتشی از برزخی از دوران بی عشقی های به جا مانده از آیندگار است!

بروید ...

بروید ای پست فطرتان

که بهشت گندتان را نمی خواهم!

امید آن دارم

که تو در خاکستر های این هرای بی مهابا محو نشوی

حتا بخار هم نشوی

می خواهم

خاکستر این هرای ناخواسته را به دامانت تقدیم کنم

اما کاش جای این ناخواسته خواسته تو

حد اقل قبل ار این ناخواسته

تقدیم دسته گل داوودی اما سپید را

می پذیرفتی

کاش...

------

این بود تلاشی بیهوده از دستان لرزانم

که سایه تن بی مانندت را

- تصویر که نتوانست-

خط خطی کند

**

3:58-4:7

21/3/86

رقص آتشین

اشک های آتشین اما یخی

در برابر

دست های نازنین اما تهی

ناخودآگاه وجود و هستی من

کیمیا!

دست تو در پهنه گنگ و حزین مردمان بی سوست

رقص های پر طنین

اما تک و تنها

در برابر

چشم های آذرین

زیر موج نا امیدی

بر زمین

ناخدای کشتی بی سرنشین همرهی

پرواز

دستان بی مانند بازت می خرامد باز

تندیس بی تنواره من

نازنین

روح سپید این خدایان زمین

مینا

در پی این بی ترنم های روح آزار این شب های دلتنگ و سرافکنده

می توان در پرتو نور سپید کمترین

خود را

رهانید از هجوم ناله صد آفرین:

ناشنیده می شود روحت میان این همه تشویق دستان تپش افتاده بی سرزمین!

راز های آخرین

اما کمین

در برابر پند های آتشین بی نگین

این سپید است و سراسر یک هجوم پهنه پهنای تیری نازنین

در کشاکش با سرانگشتان قلاب کمان بی کمین

17/3/86

11:50-12:38

 

نمی خوام چیزی رو ازتون پنهون کنم. پس رک می گم:

 

یک شب آتش در نیستانی فتاد                 سوخت چون شمعی که بر جانی فتاد

 

شعله تا سرگرم کا رخویش شد                هر نی ای شمع مزار خویش شد

 

نی به آتش گفت:« که این آشوب چیست؟     مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟»

 

گفت آتش «بی سبب نه افروختم               دعوی بی معنیت را سوختم!

 

زان که می گفتی نیم با صد نمود              هم چنان در بند خود بودی که بود...

 

[با چنین دعوی چرا ای کم عیار               برگ خود می ساختی در نوبهار؟]

 

مرد را دردی اگر باشد خوش است!          درد بی دردی علاجش آتش است!!

 

--- آتش در نیستان

تذکرة العارفین، رضاقلیل خان هدایت

خواننده: شهرام ناظری

 

زندگی...

خوب خوب خوب...

شوخی بسه... بریم سراغ زندگی...

زندگی پیش بینی ثانیه ها نیست... زندگی تکرار نیست و در پندار نمی گنجد...

گاهی زندگی آن چنان است که گویی ارزش آن را ندارد که حتا به آن فکر کنی...

زندگی تعبیر بی نیازی نیست...

پس:

نباید در پس این حباب خالی عمر را تلف کرد... زندگی ارزش هدر دادن ندارد...

این تویی که باید دست از زندگی بشویی:

بگذار ثانیه به دنبالت بدود نه تو به دنبال آن....

بگذار گذشته تو را حبس نکند... توگذشته را در چنگال بی رحمت اسیر کن...

که با بی رحمان باید همین سان تا کرد....

 

محمد...

 

خداییش عذاب وجدان گرفتم که به مناسبت فتح خرم شهر چیزی رو بلاگم نزدم...

اینم یه "غزل واره!" تقدیم به محمد جهان آرا:

 

محمد...

 

          محمد نبودی ببینی

 

                                  محمود آمده

 

                                                   سعی یارانت

     

                                                                      بی اثر گشته

 

 

 

محمد...

 

         امیدم گشته ناامید

 

                             از کشور داری

 

                                                پس از شهر ما

 

                                                                   کشور رفت هوا

 

 

محمد...

 

                                                 آه و واویلا

                                                 بدبختیم ماها

                                                    سوگِ

                                                 سوگ یاران

                                                گشته هویدا

 

 

محمد...

 

         بنزین که شده کوپنی

   

                                  لیتری صد تومان

           

                                                       می زنیم سرمان

                                             

                                                                            می زنیم سرمان

 

محمد...

 

      سیب زمینی هفتصد تومان

                                 

                                      گوجه شد گران

    

                                                       هر چه باداباد

 

                                                                          احمدی تو بمان

 

                                                 آه و واویلا

                                                 بدبختیم ماها

                                                    سوگِ

                                                 سوگ یاران

                                                گشته هویدا

 

11:30-11:45

 

اینم یه شوخی بود با رئیس جمهور... ببخشید! خادم جمهور

پروانه<...>آتش

 

                                                        عمر بی نصیب

 

سپـیــــدم و به سردی دوران خمیده ام                                    سـیــهم که در پـــس لالـــه آرمـــــیـده ام

چومـی نـگرد نـگهم انـتهای چـشم کـبود                                 نمی کــنـدم نـگهی، پـاسخـی نــشـنیــده ام

نزن بر این دو چشم، سرمه رفیق شفیق                                که درد دل است عیان بر دو چشم ِ دیده ام

نمی رسد نفسم بر تو ای نسیم حیات                                      که بی نصیبم و نهیب از این تن  تپیده ام

مرا ز کعبه دل کی رسد پیام ای دوست؟                                ازایــن دل رنجـیـــده تــا کنـون نپریــده ام

                                         

                                             بیا و راز دلی فاش کن ای نسیم حیات

                                             که من از زمانه عمرم زهر چشیده ام

حسین کلانتری

6/3/86

12:45-1:45

 

 

 

کرانه تیر

 

در این زمانه عشقم در این کلاه حـصیر                                        نبودم و نبوده ام از حرص ِ بی زنجیر

نه بلبلم کم ازآن و نه خارم از گـل بــاغ                                         که سبزه وگل باغت سرشـت بی تأثـیر

همیـشه از غـم عشـق ترسـیده ام که اگـر                                       نمـی کنــم نگهی بـر تو ای کرانه تیر!

تو به سان زمانه بی کرانه ای  ز دو سو                                       کـه آمــده ای زمـیانه ایــها التــقدیــــر!

نمی رهانمت ای مجروح بی خط و خال                                        نـخواهـمت نـشان مـگر نـشانی بت پیر

حــدیــث انـجـمن عــــشــق بابریده دلان                                        نگویمت که نگفته می رسدم بهت کثیر

نـگو بلا کش مستان کـه از رهت پـیداست                                     الله عــالـم و بــــما تــعـمـلـون خــبـیـر!

غـم مـنـجـلی نـشـود زآستـان بـی دردی                                         سـیوجد کلـماتـها لـکن أیـن ضـمـیـر!؟

فإنـــکم لا تـوجـــــدون فــی طـــریـقـتـها                                        فـکیـف تـعترفون بـذلـک التــحـقـیـــر؟

                                                  اگر خراب نگاهی از سپید بپرس

                                                  قل لـه کیـف کان ذلـک التـدبیر؟!

حسین کلانتری

7/3/86

4:20-4:30

5:30-6

--- باز آرایی:

11/3/86

10:15-11

 

---  یه تصمیم بی خود گرفته بودم که تا آخر امتحانا up نکنم! دی شب مثل بچه ها رو تصمیمم پافشاری می کردم به خاطر همین پست آخرو ویرایش کردم! اما حالا اینا رو همون جور که می خواستم جدا گذاشتم رو بلاگ... نمی دونم چرا این جوری می خواستم... به قول فراز دله دیگه...

--- بابا چه گیری دادیا محمد! هی می گم وقت ندارم هی بگو وزنش خرابه! خوبه الآن وزنش؟

 

دوست شاعر

 

 

ام شب من و خواهرم پیش یکی از دوستای قدیمی مون بودیم. از شعر زیاد می دونست. نیتی کردم و به خواهرم

 

گفتم ازش بخواد که یکی از شعرای نابشو برای دل من بخونه. بسم الله ی گفت و شروع کرد:

 

   از خون دل نوشتم نزدیک یار نامه                   انی رأیت دهرا من هجرک القیامه

 

   هرچند آزمودم، از وی نبود سودم                    مَن جرٌب  المجرب، حلت به الندامه

 

   دارم من از فراقت از دیده صد علامت              ليست دموع عيني هذي لنا العلامة

 

   پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا:               فی بعدها عذاب، في قربها سلامة

 

   گفتم ملامت آرد گر گرد دوست گردم               والله ما رأينا حبا  بلا ملامة

 

  حال درون ریشم محتاج شرح نبود                   خود می شود محقق از آب چشم خامه

                            

  باد صبا ز ماهم ناگه نقاب برداشت                   كالشمس في ضحاها تطلع من الغمامة

 

  حافظ چو طالب آمد، ساقی بیار جامی               حتي يذوق منها كأسا من الكرامة