داستان عشق...

ساعت یکه! منمو یه کوله بار از درس! اما... حسش نیست الآن! از خودت که نمی تونی فرار کنی هان؟ بدو یه کاغذ و قلم بیار!...

عشق غم... غم عشق

این بود عشق ما و نقاب ما

اول نداشت که آخر شود به سر

پایان این غم هجران چه می شود؟ ننگر!

اینک تمام وجود من

خون است

خونی بدل شده از ستاره اشک تو

که بدان اکسیر عشق خورده است

این است تأثیر اکسیر عشق:

یک قطره اشک را کند بدل به دریای خون!

اول نداشت که آخر شود به سر

ازمیانه رسید!

و همان سان نمی توان

آن را

از میان برداشت!:

این است تأثیر اکسیر بی بدیل غمت.

**

21/2/86

1:15-1:30

خداییش حال و هواش فرق داره ها! هر داستان عاشقی یه جوره! و از یه جهت خاص کمرتو می شکنه! ِقِرچ ...!

اینو بپا مثلا:

فاصله

من می گم منو شکستن چشم فانوسمو بستن تو می گی خدا بزرگه ماهو می ده به شب من!

من می گم آخه دلم بود اون که افتاده به خاکه تو می گی سرت سلامت آینه ها زلال و پاکه!

اینه که فاصله ها رو نمی شه با گریه پر کرد یکی مون بهار سر خوش یکی مون پاییز پر درد!

من می گم فاصله مرگه بین دستایتو تا من تو می گی زندگی اینه حاصل عشق تو با من!

من می گم حالا بسوزم یا که با غصه بسازم تو می گی فرقی نداره من که چیزی نمی بازم!!

من می گم این جا رو باختی عمری که رفته نمی آد تو می گی غصه همین بود تو یه برگی توی این باد

سیاوش قمیشی

Selected remixed tracks

This track-remixed

بر باد رفته

سردی و خاموشی و افسردگی

راه بی برگشت و بی برگی و بی راهی

سردی و گرمی، ناتوانی، بی نشانی

افسردگی از ناتوانی، از راه بی راهه، از برگ بی برگی

مهر نشان بی نشانی

عشق بی عشقی

درد دل با بی دلی

درد بی دردی و سرمای به جا مانده از سوزانی آتش!

بی توانی! ناتوانی!

راه بی برگشت و سد بخت برگشته

از... گل داوودی و اطلس های ایرانی!

توانم ناتوان آیا برقصم در مسیر این کویر بی سرانجامی؟

وزن بی برگشت از شعر خوش دوران ... شکوفایی

نمی بایست و می بایست بود در این سراشیبی ویرانی

تواند بود آیا بی نهایت در نهایت؟

تواند شد هویدا نقش نرگس روی این داوودی تنهای کوچک؟

و دیواری است از لبخند این نامردمان بی دل و آهنگ

که می پوشد به سان وحشتی خاموش

به قلب بی صدای ما

پوششی از سنگ!

چه سنگ است و چه ننگ است و چه تنگ است اين تن بي رنگ!

و در زنگار چنگال نقاب مردگان مرد

نمانده رنگي از زخم دل و دستان اين نارنگ!

11/2/86

کردی زغمت همه جهان را پرگل وز روی تو مست هر گل و هر بلبل

بر خیز از این کنج غریب خلوت پر کن همه جهان به نور سنبل

۱۹/۲/۸۶

گفتا: " من آن ترنجم که اندر جهان نگنجم" گفتم: "به از تو رنجی لیکن به دست نه آیی!"

گفتا: "تو از کجایی که آشفتگی نمایی؟" گفتم: "منم غریبی از شهر آشنایی"

گفتا: "سر چه داری کزسر خبر نداری؟" گفتم: "بر آستانت دارم سر گدایی"

گفتا: "به دل ربایی ما را چه گونه دیدی؟" گفتم: "چو خرمنی گل دربزم دل ربایی"

گفتم که بوی زلفت گم راه عالمم کرد گفتا: "اگر بدانی هم اوت ره بر آید"

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت گفتا: "تو بندگی کن کو بنده پرور آید"

--- حافظ

سور اسرافیل

                               رقص سپید    

 

 

 

 

خلسه تنهایی من

      

                         و سکوت شب و تاریکی من  

 

                                                             درپناه شب مهتابی تو

 

 

 

چهره تو

 

                         و صدای جولان تپش قلب سر افکنده من   

 

                                                             در پناه تن نورانی تو

 

 

 

 

این تن سرد من است و آن تن خسته و سرگشته تو

 

 

 

               در پس خنده من

 

 

                                      موج صد گریه بی هلهله درد اندود

 

 

               ترس هر لحظه تو

 

 

                                     بی همانند، به سان نفس "اشهد" هر اسرافیل!

 

 

این صدای تن بی روح من است و آن صدای لب  بربسته تو!

 

 

 

               خلوت تنهایی من

 

                                            موجی از وحشت و تردید تو از عشق، از بی برگی

 

 

               خلوت تنهایی تو

 

 

                                           آسمانی است پر از ابر، ولی خشکیده

 

 

 

این صدای برق درد چشم خشکیده و خون بار من است!

 

 

 

حرکت من

 

           رقصی از موج ِ به سد آویخته

 

                                 بی تحرک به تلاش

 

                                     تا رهایی به رسیدن به سر انگشت وصال تن بی مانندت

 

حرکت تو

 

رقصی از وحشت و تردید پر از عشق، پر از بی تابی

 

 

این نسیم است که با بهت گران                

                                              

                                                 می کند ترجمه این زمزمه رقص سپید!

 

--- حسین کلانتری

9/2/1386

9:45-10:45

 

بدرود

گفتم:

 

 

باران کند زلوح زمین، نقش اشک، پاک

آواز در، به نعره توفان شود هلاک

بیهوده می فشانی اشک، این چنین به خاک

بیهوده می زنی به درانگشتِ دردناک

 

دانم که آن چه خواهی از این بازگشت چیست:

این در به صبر کوفتن از درد بی کسی است

دانم که اشک گرم تو دیگر دروغ نیست:

چون مرهمی صدای درد تو بامن یکی است

 

افسوس بر تو باد و به من باد از آن که درد،

بیمار و درد را با هم هلاک کرد

ای بی مریض دارو زان زخم خورده مرد،

یک لکه دود مانده ویک پاره سنگ سرد!

 

جواب داد:

 

دست بردار از این هیکل غم

که ز ویرانی خویش است آباد

دست بردار که تاریکم و سرد

چون فرو مرده چراغ از دم باد

دست بردار ز تو در عجبم

به در بسته چه می کوبی سر؟

نیست می دانی در خانه کسی

سر فرو می کوبی باز به در؟!

 

زنده این گونه به غم

خفته ام در تابوت

حرف ها دارم در دل

می گزم لب به سکوت

 

دست بردار که گر خاموشم

با لبم هر نفسی فریاد است

به نظر هر شب و روزم سالی است

گر چه خود عمر به چشمم باد است!

 

رانده اندم همه از درگه خویش

پای پر آبله لب پر افسوس

می کشم پای بر این جاده پرت

می زنم گام بر این راه عبوس

 

پای پر آبله دل پر اندوه

از رهی می گذرم سردر خویش

می خزد هیکل من از دنبال

می دود سایه من پیشاپیش

 

می روم با ره خود

سر فرو چهره به هم

با کسم کاری نسیت

سد چه بندی به رهم؟

 

دست بردار چه سود آید بار

از چراغی که نه گرماش و نه نور

چه امید از دل تاریک کسی

که نهادندش سرزنده به گور

 

می روم یکه به راهی مطرود

که فرو رفته به آفاق سیاه

دست بردار از این عابر مست

یک طرف شو منشین بر سر راه!

 

--- شعر از:هوای تازه/احمد شاملو

 

 

--- برو بچز ببخشید! نتونستم آپ کنم! میل باکسمو ترکوندید! متاسفم ممکنه این پست تا چند وقت بالا باشه.