تبليغاتX
سپید


          هدیه عشق


 

  روبان صورتی هدیه طلاییت را

             در کنج تاریک و خلوتی از اتاق گذاشته ام

                                           حتا برای هدیه روز مادر نیز

                                                              از آن استفاده نخواهم کرد

                                                                              به نشان روزی که

                                                                                    عاشقانه در کنج چشم هایمان

                                                                                                      اشکی از عشق تراوید


                                     هیچ می دانی

                                                  تقاطع جداییمان را

                                                                    نوری از عشق تابیده

                                                                                       و شاخه ای نیلوفر

                                                                                                 از اشک چشم هایمان روییده؟ 



                                  دیگر تاب این ورق پاره های فانتزی را ندارم

                                 

         در همین نقطه از کاغذ

                          که از اشک چشم هایم مقدس شده است

                                       // - به یاد آن نقطه از تنت که روی آن می نوشتم-24/5/88،19:38//

                                                            

                                         می نویسم:

                                                   دوستت دارم

                                                               // خداحافظ 15:45//


  23/4/88

15:10-15:22

تقدیم به

پ.ع.ع.

                                      

+ نوشته شده توسط سپید در دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388 و ساعت 19:59 |




            حیات مرگ



       مادرم

              دوستت دارم

                            ای کاش وجودت را چون هیولایی نمی دیدم

                                                                              که نگارم را از من می ستاند


      با دستانی مهربان

                        که شبانگاه چون کودکی برهنه با پینه های آن بازی می کنم


     نگار نازنینم

                  دوستت دارم

                               که نگذاشتی "از دست بروم"

                                                               و خودت نیز از دست نرفتی


    و ای خانواده های گرم ایرانی از لهیب آتش جهنم

                                                         از ابراهیم درس بگیرید

                                                                                  از ابراهیم



     به چشمان هرکس که می نگری

                                    از گرمی عشق به سردی می گراید

                                                           سرمایی که از دهان دو اژدهای دژخیم برافروخته است


    هیچ می دانی که به جای دو فرشته

                         روی شانه های هردختر مقدسی

                                       دو مار از بوسه شیطان روییده است

                                                                  که وقتی به هم عاشقانه می نگرید

                                                                                      یا می گویید "دوستت دارم"

                                                                                                               گزیده می شوید؟

                               

                                     فریاد می زنم:

                                                      "هیچ می دانید؟"

                  

                              

    هیچ می دانید

      هنگام تولد هر دختری شیطان مادرانشان را وا می دارد که شانه های دخترانشان راببوسند


           فریاد می زنم:

                          "هیچ می دانید؟"


    زبان مارها این است:

                           نیشی که نام آن را تقدیر و خواست الاهی گذاشته اند

                                                                                      که عاشقان را از هم بستاند!

               

                            نیشی از بوسه شیطان

                                                    به اسم خدا!



         و من - ای مادر-

                          سه فرزند عشق خود را

                                                  طعمه مارهای شیطانیت کرده ام

                                                                                       تا تو را نیش نزنند

                                                                                                           چون

                                                                                                              دوستت دارم


   اما

       اما

            درفشی لازم است

                              تا خون بهای پریسایم-خون بهای عشق را بگیرم

 

    درفشی از جنس تیغ -بر شانه هایت که نمی توانم-

                                                                بر دستانم:

                          

                                    خون بها باید از جنس خود باشد


    و خونم تنها پادزهر مارهای سمی تاریخی مادرم-مادرانمان- است



     مارها

           پس از بلعیدن خون من

                                     می خشکند

                                                و در رگ های روح مادرم- مادرانمان-

                                                                                            محبت جوانه می زند


    اکنون است که چون کودکی برهنه

                                        از پستانهایت

                                                     عشق می مکم

 

     با دستم انگشتان پینه بسته ات را نوازش می کنم

                         و پریسایی را به تو نشان خواهم داد

                                                   که دیگر از این پس

                                                             دوستش خواهی داشت

                                                                       ونفرینش نخواهی کرد به خاطر بوسه های شیطان

       

   پریسایی که سروشت- سروشش را به دام انداخت

                                                        و خود گزیده شد

                                                                         وسروشش را در دام گذاشت و رفت


   انگشتانم
            با اشاره به او

                            خشک شده است


  با آخرین قطره های  خونم

                        می نویسم:

                                    "مادر!

                                           دوستت دارم

                                                        خوش حالم که فداکاریم نتیجه داد"


    "از آخرین قطره خونم معجونی به مارهای پریسا بخوران

                                                                        تا سروش تازه ش را دریابد

          

           سلامم را به پریسایم-پریسایش

                                               برسان

                                                     و با او مهربان باش


                مادر!

                      پریسا!
                           سروش پریسا!

                                           دوستتان دارم!

                                                          خداحا..."

 

        23/4/88

15:25-16

      تقدیم به

م.خ.م.

و

پ.ع.ع.

                        

                                    

       

+ نوشته شده توسط سپید در یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388 و ساعت 21:9 |
 

   شام آخر(۱۸:۴۵)

 

     فقط می دانم که

                دوستت دارم

 

   می دانم که

               میان کاغذ پاره های فانتزی قلبم

                                                    می توان تکه گلی سرخ

                                                                               از پرپرهای خیالی توهم زا یافت

 

                         که فریاد می زند:

                                             "عاشقانه و دیوانه وار می پرستمت!"

   

    می دانم که

                دیوانه تر از آنم که از کنج مدهوش بی هویت های پودر شده قلبم

                                                                         چشمه ساری از محبت بیابم

                                                                                      و دریابم که آن چیزی جز اشک نیست!

 

    می دانم که

               هر بار که در آینه می نگرم،

                                 مردی را در خیالی توهم زا می بینم

                                                 که میله های زندانی بی رنگ را به شدت می کوبد

                                                                                    تا شاید امیدی برای رهایی بیابد!

 

      تکه پودر شده های قلبم

                             از لهیب وجودت

                                                آتش گرفته است

                                                                و روح مردی دیوانه

                                                                                    خاکسترهای آن را به دست باد می سپرد!

 

    چگونه است که باران اشک،لهیب آتش را بی قرار تر و مدهوش تر و شعله ورتر می کند؟

                        فریاد می زنم:

                                       "چگونه است؟"

     فواره آتشفشان پ س ت ا ن تو

                          ناجوانمردانه بر سرزمین قلبم جاری می شود و تنها دشت گل سرخ آن را

                                                                                                              به آتش می کشد!

                                             و من فریاد می زنم:"آه"

      (۱۸:۴۵)/ می خواهم جرعه آخر زهر روحم را بچشم و به ابدیت بپیوندم: آن جا که حجرالاسود تحجر در

      آن وجو ندارد!

       

       .... روحت مرا می آزارد

                     (۱۸:۵۹)/ و تو ندانستی که

                                                عشق چقدر آزار دهنده است!
                                                                      

                                                                         آه که نداستی!

                                                                                  و من ِ عاشق،این آزار را

                                                                                                        دیوانه وار

                                                                                                                 دوست دارم

 

 

                                     فریاد می زنم:

                                                   "دوستت دارم"

                                                                    .....

    

    غروب جمعه   

                                                    ۲۵/۲/۸۸     

                                          ۱۸:۳۱-۱۸:۴۲  

                                                                                                   

+ نوشته شده توسط سپید در جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388 و ساعت 22:13 |
 

 

     سمفونی محبت

 

         از مقدس ترین جمله می سرایم

                                               از مقدس ترین واژه

                                                                      وشعر آتشینم

                                                                                    از دفتر وجود زبانه می کشد

                                                                                                   و تمنای تحجر در آن می سوزد!

 

 

       از خوش بو ترین رایحه که از غنچه لبها برمی خیزد می سرایم

                                                                           که در مرداب تعفن رنگ لجن به خود می گیرد!

 

      از بهترین لحظه های هم آغوشی می سرایم

      که چشمانی درنده خو و کنکاش گر خفاش گونه از نوک پ س تا ن ه ای زن در آغوش کشیده شده خون می مکد!

 

     از چشمانی مهربان می سرایم

     که بین سرانگشت های چشمان بدبین ذوب می شود و به چشمانی متنفر تبدیل می شود و از نیلی به سرخی

     می گراید

    

     از مروارید بی غل و غشی می سرایم

                                              که زیر سرانگشتان خونین

                                                                          پس از هر ذکر تسبیح

                                                                                                 عقییق می شود

     

      از طناب داری

                     که سرانگشتان ماه با آن

                                                گیتاری از سمفونی نفرت می نوازد

 

           انتظار...

                    انتظار...

                                     سیاهی

                                             وسپس

                                                     سپیدی:

 

        

      مقدس ترین جمله را می نوازیم:

                                           دوستت دارم

     و با مقدس ترین واژه زمین و زمان را به لرزه در می آوریم:

                                               عشق!

 

      اکنون است که آتشین سخن ها از دفتر شعر بر می خیزد و گنداب لجن را به آتش می کشد و از لهیب آن

     ابراهیم برمی خیزد و گلستانی از وجود زبانه می کشد

 

     اکنون است که از هر غنچه بوسه گلستانی به پا می شود که عطر آن همه عالم و آدم را کر و کور می کند

    اکنون است که فواره آتشفشان پ س ت ا ن زن در هم آغوشی، زمین فسرده و له له زننده وجود را سیراب 

    می کند

 

    اکنون است که نگاه ها امیدوارانه مرواریدوارهای تسبیح ستایش پروردگار را به یکدیگر هدیه می دهند 

    

     اکنون است که طناب دار همچون ماری تشنه وجود هر گل آفتاب گردانی را در می نوردد و آن را به سمت

    نور رهنمون می شود

 

    انتظار به سر آمده است

      گلستان،سمفونی رقص محبت را زمزمه می کند

                                                   وزمزمه نسیم آن 

                                                                  به هر مرداب متعفن دیگری

                                                                                                این گونه صادر می شود:

                                    

                                                   "دوستت دارم"

 

                                     

 

 

+ نوشته شده توسط سپید در شنبه نوزدهم اردیبهشت 1388 و ساعت 14:34 |
 

  ناتاشا

 

  وتو ای نازنینکم

                  خرسی کوچکت را چه معصومانه در آغوش گرفتی

                                                                               و آن را می نوازی

  و من حقیرت

                 هدیه قلب تپنده اش را

                                         به آغوش باز می گرداند

                                                                     و آن را می نوارد

      

                   نوازش...

                              نوازش...

                                         باچشمانی بسته

                                                         وتصویری شکننده ازاشک

                                                                                          درخیال

 

                                   -----------------------------------------

 

        اکنون

              خرسی تو و هدیه نازنین بی قرار کوچکم

                                                                و

                                                                 من و یگانه نازنین تنهاییهای کشنده ام

                                                                                                             درآغوش یک دیگر

                                                                                                                    جای گرفته ایم

 

   با چشمانی بسته

                      و سرانگشتانی نوازنده

                                                ازاحساسجاده ای برتن بی مانندت می کشم

                                                                                                  و روی آن می نویسم:

                             

                                                       "دوستت دارم"

 

   ۱۷/۱/۸۸  

تقدیم به    

پ.ع.ع.   

+ نوشته شده توسط سپید در پنجشنبه هفدهم اردیبهشت 1388 و ساعت 20:9 |
 

  دیوانه وار

           دیوانه وار

                     غروب را به نظاره می نشینم

 

  رنگ رخت

             رنگ رخت

                         از شرم

                                به سرخی می گراید

                                                      اما می روی!

 

    گریزی ناگزیر!

                      وچه تلخ است

                                     چه تلخ است

                                                  زجر دوری تو!

 

                                      فریاد می زنم:

                                                 "چه تلخ است!"

 

   بی تب و تاب

                 بی تب و تاب

                              در عطش بودن تو

                                                  رقص جنون

                                                                رقص جنون

 

   چگونه است که خورشید روی تو هنگام غروب غطش می آورد؟

                                                                                چگونه است؟!

 

   چگونه است که نگاهت به هنگام غروب مرا ذوب می کند؟

                                                                                 چگونه است؟!

 

                                      فریاد می زنم:

                                                      "چگونه است؟!"

 

   سربه دیوار می کوبم

                          رقص جنون

                                      گریه عطش ناک

                                                         مرگ

                 

                                 فریاد می زنم:

                                                "چراصبح فرانمی رسد؟"

 

   دیوانه وار

              دیوانه وار

                        طلوع را به انتظار می نشینم

 

    چشمانم را بسته ام

                         ودستانم را

                                     به انتظار هم آغوشی گرم اشعه وجودت

                                                                                   قایق کرده ام

 

                                     

                                         فریاد می زنم:

                                                         "دوستت دارم!

                                                                         دوستت دارم!"

 

تقدیم به       

پ.ع.ع.      

۱۶/۱۲/۸۷     

۱۷:۱۷-۱۷:۳۰  

 

 

+ نوشته شده توسط سپید در جمعه یازدهم اردیبهشت 1388 و ساعت 23:30 |
 

            جنون عشق

 

  جنون

       جنون

           سر به این سو و آن سو افکندن

                                              بی هیچ دلیلی!

                                                           جنون!

  سروشی

          مجنون

                کنار برکه ای خاموش

                                         تنها

                                            به لوسترهای کاغذی مچاله شده ی ذهن خویش می نگرد:

                           "آه!"

                                 (سنگی را به آب پرتاب می کند)

                                                                            "آه!"

                           "آه!"

                                 (سنگ ناامیدانه به قعربرکه می رود)

                                                                             "آه!"

 

    اشکی جاری

                  برورق پاره های دفترشعری کهنه

                                                            و برگی افتان بر آب

 ۱۷:۰۵-۱۷:۱۸نماز

    به ناگاه

            مویی طلایی و رقصان بر باد

                                          موجی نازک از کمند مویی بر آب افتاده

   بویی از عطرانگیزگونه های خیال سروش

                                                   گلبرگ های آلاله عاشقی بر باد

   

              سروش متعجب است!

     

  پریسایی بر باد، رقصان

                            دستانی نازک تر از خیال

                                                        چشمانی از برق عشق

                                                                                و قلبی بی قرار و کوچک

           

           سروش متعجب است!

 

  با آواز و ناز به اعماق آب، اعماق وجود سروش نفوذ کرده است

  آن جایی که در تلنبار تاریخانه ی برکه قلبش، سنگ ناامیدی کوچکی به زمین نشسته

  جایی که قاب عکس مطرود از قلبی تپنده،شکسته است

  جایی از برکه که گل ولای سختی بر آن نشسته است.

 

 پریسا تلاش می کند تا گل و لای را برکند، کنار بزند و سنگ را بیابد

                                                                        سروش مقاومت و سرسختی می کند

 "چه گل و لای سختی! از سنگ نیز سخت تر است!

                                                                 اما

                                                                     اما

                                                                         باید روح عاشقی در پس آن نهفته باشد.

                                                                                                                     نا امید نمی شوم"

 

   سروش کنار برکه متعجب و نگران است!

                                                    نکند پریسایش! آری! پریسایش!

                                                                                        غرق شده باشد؟!

                                                                                                          نکند؟!

 

   به ناگاه سنگی و در پس آن دستی نازنین از آب برمی خیزد.

                                           موجی رقصنده پریسا را به آغوش سروشش آری! سروشش می رساند!

            نفس هایش به شماره افتاده و اکنون در آغوش تپنده سروشش تولدی دوباره می یابد(۲۱:۳۰)

 

    سروش متعجب است: دیگر نا امید نیست!

                                                     همه دنیا در آغوشش جای گرفته است!

                                                                                               چه آغوش گرمی!

                                            

                                              و این است تعبیر زندگی:

               پریسا و سروش 

                                عاشقانه در آغوش هم جای گرفته اند

                                                                                 و عاشقانه به هم می نگرند.

۱۷:۴۳    

تقدیم به پ.ع.ع.   

۲۹/۱۲/۸۷       

             

                  

+ نوشته شده توسط سپید در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 و ساعت 21:38 |
 

          دفتر امید

 

  دامی خاک خورده

                    افتاده در کنجی خلوت از اتاق

  پریسایی زانو به بغل گرفته

                           و سر بر زانو گذاشته

                                                 "کاش زانویم گرمی تنی عاشق بود

                                                                                          کاش!"

  ---------------

  دفتری

        از ورق پاره های کهنه وار شعرهای بی نتیجه

                                                            افتاده در گوشه  ی تاریکی از اتاق

  ----------------

  سروشی غلتان

      بی تاب و بی خواب

                           هم آغوش با متکای تنهایی خویش!

                                                              "کاش متکا می فهمید

                                                                                    آرامشی که تقدیمش می کنم

                                                                                                        چه ارزشی دارد!

                                                                                                                         کاش!"

---------------

   دیواری از تردید

                      ترس

                          دودلی

                              دیواری از به رخ کشیدن  توهم های فانتزی جوانه زده از کنج تنهایی

----------------

   پرسپکتیوی دور

                 بی نهایتی دست نایافتنی

                                           امیدی نا امید!

----------------

  دو موج هماهنگ از دل

                  که می توان به دریای تردید و دودلی زد!:

                                          دیگر همدل شده ایم!

  اکنون است که سرها به جای تکیه به دیوار، در آغوش غرق می شوند و آرام می گیرند

  اکنون متکا هم لذت هم آغوشی را در می یابد.

  اکنون دیگر نیازی به "وسیله" های کهنه نیست:

                                                        دام و دفتر کهنه به گورستان تنهایی دل سپرده شده اند

  اکنون دفتری از شعر می گشایم که پروانه ها حسرت آرمیدن در ورق های گلگون آن را می خورند.

  اکنون

        زانوها حسرت یک ثانیه از لرزش هم آغوشی را به گور می برند.

 

  این همان زلزله ایـ ست که از موج هماهنگ به پا خواسته و دیوارها را فروریخته است

 

                                              دنیای بدون مرز

                                                               لذتی بی انتها...

 

۱۳:۲۴-۱۴:۰۳  

۲/۱۲/۸۷   

تقدیم به پ.ع.ع.  

                                                                                                                        

+ نوشته شده توسط سپید در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 و ساعت 20:46 |
 

                 پریسای و سروش

 

سروشی در کنار برکه نشسته بود

                                   به برکه، به گذشته می نگریست

                                                                      قلب خود را در آب برکه می دید

                                                                                                          که با اشک هایش

                                                                                                                             می شکند!

 

  به ناگاه در آب برکه

                       تصویر پری ای زیبا نمایان شد...

                                                            سروش همان دم عاشق شد

                                                                                         زمان دیگر از دست رفته بود...

 ----------

  کنار برکه

            پریسایی در کمین بود

                                    سروشی را یافته بود

                                                           و می بایست او را در بند می کرد...

                                                                      "من

                                                                          نباید عاشق اوشوم!

                                                                                       من پریسایم!

                                                                                              جدی وسرسخت

                                                                                                            او را به بند می کشم!"

                  

                                        پری را به بند کشید

                                                             و زمان از دستش رفت...

------------------

   سروش به کنج زمان برگشت

                                و کنج زمان را با کنج بندی نا گسستنی قرین یافت

                                                                                   گرفتار عشق پری خود شده بود!

                                                                                                 

         همان که تصویرش را در برکه دیده بود!

                                                 رهایی از آن ممکن نبود!

-------------------

  پریسا به اشتباه به جای پری سروش را در بند کرده بود

                            وهیچ نمی دانست که روزی در عشق سروش در بند شده گرفتار می شود!

                                                                                                      پریسا عاشقش شده بود!

                                                                                                            پریسا عاشقش شده بود!

-------------------

  سروش هیچ نمی دانست

                          که پری ای که عاشقش شده، در حقیقت یک پریساست!

-------------------

  سروش و پریسا

                  عاشق هم شده بودند

                                       وجدایی آن ها

                                                    ناممکن بود!

 

  دام پریسا خودش را گرفتارکرد

                                       وسروش خودش را در دام پریسایش اسیر می دید!

------------------

  پریسا و سروش

                   هر روز

                           به یاد لحظه ای که زمان از دست رفته بود

                                                                         به کنار برکه می رفتند

                                                                                                 و با یکدیگر عاشقانه

                                                                                                                       می رقصیدند

 

۲۰:۴۸-۲۱:۱۴ 

۱۶/۱۱/۸۷ 

                                     تقدیم به  پ.ع.ع. 

+ نوشته شده توسط سپید در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 و ساعت 19:58 |
 

                               بلورسبز

  ۳:۲۳

  دست در دست هم

                 به روی جاده بلورین درحرکتیم:

  چشمان ازبلور

                تندیسی از بلور

                                وقلبی ازبلور!

  ۳:۲۸

  ۱۳:۴۰

   جاده غمناک است

                    وباهم بودن

                               تنها اشک هایی نقره فام را به درون قلب می غلتاند!

 

  اشک ها

         تا به روی دستان درهم تنیده جاری می شود

                                                           و به روی جاده می ریزد

                                                                                      و آن را به دو نیم تقسیم می کند

 

                                            آری! جدایی نزدیک است!

 

  رد اشک ها

             سبزی و طراوت را به بلورهدیه می دهد

                                                           بهارنزدیک است...

  ۱۳:۵۰

  ۱۳:۵۴

  به ناگاه

         به دومسیر از هم جدا

                                اماسبز و باطراوت

                                                   و ناشکننده می رسیم

  حقیقت!واقعیت!زیبایی!

                               اما

                                    جدایی

  اشک ها معجزه کرده اند

                            اشک ها

                                     معجزه کرده اند...

 

 

 

  دو راه

        دو دست جدا

                       اما

                         دولب خندان

  به واقیعیت، بهار، زیبایی قدم نهاده ایم:

            دو راه جدا

                     دو چشم از عقیق

                                     و دو تن گرم و عاشق

                                                          و دو قلب از نور!

  

 

   دو راه زیبای بهاری

                          دو دست جدا

                                      وتکان دهنده

                                                   به نشان 

                                                         خداحافظی:

  " خداحافظ

          ای قلب من

                     ای قلبی که اکنون دیگر چون بلور نمی شکنی

  خداحافظ

          نوازش خواهرانه تو را هرگز فراموش نخواهم کرد

                                                                       خداحافظ" 

  ۱۴:۰۶   

  تقدیم به ف.ر.    

 ۲۷/۱۱/۸۷   

 

+ نوشته شده توسط سپید در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 و ساعت 19:23 |
 

 

آرامش: چیزی که همه عاشقشن  الا بذکر الله تطمئن القلوب

+ نوشته شده توسط سپید در دوشنبه شانزدهم دی 1387 و ساعت 17:36 |


به دلیل این که این پست ناراحت می کرد دوست خوبمو، من خذفش کردم. هیچ حرفی هم نباشه لطفن




+ نوشته شده توسط سپید در دوشنبه چهارم آذر 1387 و ساعت 14:29 |


    در وحشت بی تو بودن

                          چه روزها و چه شب هایی را تا صبح به سرکردم

                                                                               انگارسپیده نیز از وحشت آن سر نمی زد!



    در وحشت بی تو بودن

                          تمامی ستاره های آسمان را از هرقدر شمردم

                                                                              وهر کدام را لقبی از تو نام نهادم


     اکنون

            سرودن از نبودنت برایم آسان است!!

                                                  چون خدایی دارم که

                                                                    بی واسطه می سرایمش

                                                                         و بی واسطه در سراسر وجودم جاریـ ست!


         


                                    دوستت دارم

                                             - خدای مهربانم -

                                                            دوستت دارم


                                                                                  
+ نوشته شده توسط سپید در پنجشنبه سی ام آبان 1387 و ساعت 19:1 |
  
      گل سرخ کویر


    
صاعقه دل تنها
 
                   از میان تکه پاره های قلبم
 
                                              گذر کرد

                                                     و آسمان وجودم را

                                                                      آتشین ساخت

    وقطره قطره های اشک

                            چونان ابر بهار

                                           برزمین خلوت تنهایی تو

                                                                  تلاطمی سیل آسا پدید آورد

   امید آن دارم

             که در پهنه کویرخلوت دل تو

                                          چونان ابر بهار ببارم

  شاید گل سرخی بروید

                       که روی آن با اشک هایم بنویسم

                                                     دوستت دارم



--- تقدیم به ف.ر.

                                               
+ نوشته شده توسط سپید در دوشنبه سیزدهم آبان 1387 و ساعت 20:35 |


 

    گمان می کردم

         که با دیدنت

               آرواره های سنگین به هم فشرده من

                                          از حرص شکلک های خیالی تو

                                                   به لب های غنچه شده ی تعجب وار

                                                                             منجر می شود


  گمان می کردم

         که با دمی آسایش در کنارت

                             از تندیس های کابوس های شب های مه گرفته

                                                                  رها می شوم

  گمان می کردم

         که با گرمی دستانت

                       از سرمای آسمان سوز آرزوهای بدون تلاش

                                                           آزاد می شوم


  و گمان می کردم
    
       که با نقش نگارین چهره ماه وشت

                   از این سو و آن سو دویدن ها

                                       برای یافتنت

                                            و برای پیدا کردن مرز خواب و خیال زندگی      

                                                                             آسوده می شوم

  افسوس...

     افسوس که از دیدنت

                    تمامی وجودم می لرزید

                                  و آرواره های من

                                             چونان مردی سرما زده

                                                           چک چک کنان
                                                            
                                                                    به هم می خورد!


   افسوس که دمی آسودن در کنارت

                            مرا تا ابد در حسرت ِ"با تو بودن تا ابد"

                                                            باقی گذاشت!


  افسوس که یاد گرمی دستانت

                        هم چون سرمایی سوزان

                                         تا مغز استخوان من رخنه کرده است!

   و افسوس که نقش نگارین چهره ی ماه وشت

                                      چشمان مرا دگرگون ساخت

                                                      و به این سو و آن سو دواند

                                                                         و از هم گریزاند


  اکنون

        خیال با تو بودن

                     و زمزمه ی با تو نجوا کردن

                                           به زندگیم معنایی دوباره بخشیده است

 نازنین من!

        بیا تا لحظه ای

                   با هم بودن را

                               تعبیر کنیم...

4:52-5:6
25/6/87

تقدیم به ف.ر.                                                                                                            
+ نوشته شده توسط سپید در سه شنبه بیست و ششم شهریور 1387 و ساعت 21:16 |