zendegie moshtarak bahale.hamin

akh ke cheghaAaAdr khoshshshbakhtam.cheghadr ehsase lezat mikonam az kenare ham budan.kenare bahare asalam.bahare zendegim.miparastamesh:-*:-*:-*

alan pishe hamsare mehrabunamam.cheghad khosh migzare!

khob,belakhare aghd kardim.doa konid ruz be ruz ehsase khoshbakhtie bishtari dashte bashim.vaghean hese khubie

salam.dargire karaye zendegimunam.say mikonam up konam.

salam be hame dustaye azizi ke baram name nevehstano negaran budan.etefaghi nayoftade.blogamam avaz nakardam.hatta zoghe shaerim ham taghiri nakarde.faghat vaght nemikonam up konam sheramo.dargire masaele ezdevajim mano hamsaram.doa konin(ghalb).

donbale karaye sabte name arshado kar peyda kardanam.doa konid

 

 

 

       بهار

 

 

      و من

          آن شهریار افسانه ایت

                            سوار بر اسبی سپید

                                               موازی با امواج خروشان دریا

                                                                       به سمت تو می آیم

                                                                                            ای نازنین ترین

 

    و زمان متوقف  می شود

                               وقتی دو گمشده از دو دفتر شعر

                                                                    یکدیگر را در آغوش بگیرند...

 

      امواج خروشان دریا

                               به ما که می رسند

                                                       آرام می شوند

                                                                          و در برابرمان سجده می کنند

                                             و این است تقدس عشق!

                         

   درآغوش یکدیگر

                    به آرامی

                            ذوب می شویم

                                          و اشک شوق بر گونه هایمان

                                                                          چون مرواریدی بی آلایش می غلتد

                                                                                                            و به دریا می پیوندد

 

         آری! آسمان هم به وجد آمده

                                           و ابری از جنس بهار

                                                                    نوید تولدی دوباره می دهد

 

                      زیر باران بهاری

                                      و در آغوش بهاریمان

                                                           متولد می شویم

 

     در برابر

             خورشیدی که ما را به سمت خویش می خواند

                                                                       و در سویی دیگر

                                                                              دشتی که از عطر گلهای بهاری معطر است

    دست در دست هم

                      با قایقی از جنس امید

                                     به دریای زندگی می زنیم

                                              و با چشمانی درخشان به سوی خورشید فروزان عشقمان

                                                                                                                   پارو می زنیم 

 

     اینک

          ما-شهریار و بهار-

                          گمشده خویش را پیدا کرده ایم

 

    اینک

          دفتری نو از شعر می گشاییم

                                               و روی آن

                                                         به عطر مقدس از عشقمان

                                                                                           می نویسیم:

 

                                                 دوستت دارم

 

                                                                                                                      ۲۶/۱۱/۸۸

                                                                                                             تقدیم به بهار زندگیم 

همسر مهربانم         

آسایه وجودم           

                                                                                                                    ۴/۱۲/۸۸  

فرشته نازنین و رویایی من!

                        تا به کدامین لحظه با سایه های خیالیت زمزمه شادی سر دهم

                                                                                                و از غم لبریز شوم؟

تا کدامین ثانیه از ساعت دیواری کنج اتاقم

                                               آمدنت را

                                                       -دیوانه وار-

                                                                 به انتظار بنشینم

                                                                              و باد قاصدکی از تو برایم نفرستد؟

       

تا کی

     در آغوشم به جای تو

                           دو زانوی سرد و لرزان

                                                 با قطرات اشکم

                                                                متولد شود؟

  تا کی به جای تو نگاه های عاشقانه کسی را در خاطر آورم

                                                                     که سگ مزرعه ام از او وفادار تر بود

  تا کی عاشقانه های کسی را به یاد آورم

                                                که پس از آن خنده های شیطانی اش گوش جهان را پر کند؟

  تا کی از گلی بسرایم

                        که غم از وجودش جوانه زده

                                                       و با شبنم روی پستانش بازی می کند؟

  تا کی از دل برای سنگ صبوری بنوازم

                                            که به جای آینده مرا به گذشته ها می کشاند؟

  تا کی.....؟

             تا کی....؟

        

   ساعت دیواری ام از کار افتاد

                                    و من

                                        با چشمانی بسته

                                                            چونان مردی که بر مزار عمودیش ایستاده 

                                                                                   با رزی قرمز به یادگار از "زمستانی سرد"

  منتظر شکوفه های سرخ بوسه ات هستم

                                             تا دوباره متولد شوم

  تا سر به روی شانه هایم بگذاری

                             و با چشمانت زمزمه بودن را سر دهی

                                                                         و نروی

  تا سگ مزرعه ام با قاصدکی که آمدنت را نوید داده است

                                                                     بازی کند

                                                                               و عاشقانه پارس کند

                                                                                            و از  آن  درس وفا و محبت بیاموزد

  تا رز قرمز را میان دو پستانت بگذارم

                                 و گرم تو را در آغوشم جای دهم

                                                 و شبنم رز سرخ با اشک های شوقمان به روی سینه هایت جاری شود

                                                        و من با انگشتانم آن را به روی تنت بکشانم

                                                                                                      و تو را غرق بوسه کنم

   تا سنگ صبورم باشی

                          که مانند گوی های درخشان جادوگران

                                                                    آینده را نشانم دهی

                 فرشته نازنین و رویایی من

                                           - حواترینم -

                                                      دوستت دارم

16:20-17:20

21/10/88

خوب بعضی از شعرا خصوصیه. پس اونا رو رو بلاگ نگه می دارم اما به صورت خصوصی(ثبت موقت و عدم نمایش در وبلاگ)

baba ye khune tekunie sadas,sheramo hazf nemikonam,amma bayad taghir bedam bazi postamo.

دو رز قرمز

زمستانی سرد

شهری دل تنگ و تپیده

مردمانی کز کرده در برج هایی مرده از عشق

اووو.....ه...

زمستانی سرد

لب های خشکیده شان را

جای تبسم عاشقانه

رژ لب گرفته است

و سرما ناجوانمردانه

عشق را از چشمانشان ربوده

و به پرسپکتیو تنهایی سپرده است

هرچه بالاتر می روی سرد تر می شود

بالای شهر،پایین عشق

ناگهان

دو پرستوی کوچک

کنار برکه آبی

کنار دو رز قرمز

یک دیگر را می یابند

و این است تقدیر زندگی

اینها اولین گلهای زمستانی اند

بهار نزدیک است...

پرستو ها بی مهابا در خیابان های شهر آواز می خوانند

وقتی چشم ها با یک دیگر از عشق سخن می گویند

و آتشین ها را به قلب می فشانند

پرسپکتیوهای خیالی شهر ذوب می شود

وقتی آغوش کانون گرمای محبت است

وقتی سر روی شانه گذاشتن تعبیر پرواز است

توهم های فانتزی شهر در هم می شکند

لرزه هایی عاشقانه که زلزله ای بر پیکر مرده برجهای شهر است

آری! آری!

بهار نزدیک است...

بهار،مثل همیشه کوتاه است...

آه! طبیعت شهر این است...

آه!

و تابستانی از جهنم

حتا آن دو رز قرمز را سوزانده است

و آن برکه را خشکانیده است

پرستوها

منتظر زمستانند

و منتظر دو تکه رز سرخ

و برکه ای از آب

تا دریابند تقدیر چیست

و این پرسپکتیو با کدامین زمستان شکسته خواهد شد

پرستوها نا امید نمی شوند

شاید این بار

شیشه مترو

تصویر همسفری را به آن ها نشان دهد

که بهار ابدی را با خود به ارمغان آورده است

شاید این بار

دست کسی را بگیرند

که تا ابد از او جدا نشوند

شاید این بار

شانه هایشان را پرستویی نوازش کند

و سر بر دستان او بسپارند

که بهارش به خزان نینجامد

شاید این بار

وقتی چشم هایشان عاشقانه با هم حرف می زند

خفاشی نبیندشان

ومن مطمئنم

پرستوها روزی را خواهند ساخت

که جای رژ لب

تکه رز سرخی برلبان مردم این شهرنقش می بندد

آری!

آغوش ها پرطنین خواهند شد

آری!

بهار ابدی نزدیک است

آری!نزدیک است

و آن گاه

پرستوها هیچ گاه مجبور نخواهند بود

کوچ کنند

****

9/6/88

رمضان

دنیای من و تو

آغاز بی پایان دنیاست

آغاز بی پایان عشق و پایان بی آغاز ظلمت تنهایی

دنیای من و تو

از جنس نسیم

از عطر بهار

و از تبار زیبایی هاست

و دنیایمان پر از نور است

و پر از روشنایی

پر از عطر با هم بودنمان

شبهایش روشن تر از روزی روشن

و ستارگانش درخشان تر از خورشید

دنیای من و تو آن جنان زلال است که می توان از اشعه عطش ناک آن جهان را سیراب کرد...

دنیای من و تو آن چنان گرم است که هر کسی را توان راه یابی به آن نیست

ذوب شدن لازم است

دنیای من و تو کوچک است

به کوچکی کلبه حقیری

در همسایگی خدایی مهربان

و این کلبه کوچک

دری دارد

که روی آن

به رنگ عشق

و به عطر خواستنهایمان

نوشته ایم:

"دوستت دارم"

*****

۱:۲۶-۱:۵۷

نیمه شب

۱۹/۳/۸۸

قلب کوچک من

چه بی مهابا دل می بندد

و اشک شوق را به روی گونه

فریاد می زند

اشک من

چه بی مهابا به روی گونه جاری می شود

و قلب را به تپش وا می دارد

انتظار به سر می رسد:

مریم روحم به تن نیمه جانم بازگشت

و اطلسی های مقدس از عطرش

قلب بی قرار مرا آرام ساخت

اکنون است که

قلبم

از تپش ایستاده

و در جای خویش

آرمیده است

۱:۱۸-۱:۳۱

۱۴/۳/۸۸

هدیه عشق

روبان صورتی هدیه طلاییت را

در کنج تاریک و خلوتی از اتاق گذاشته ام

حتا برای هدیه روز مادر نیز

از آن استفاده نخواهم کرد

به نشان روزی که

عاشقانه در کنج چشم هایمان

اشکی از عشق تراوید

هیچ می دانی

تقاطع جداییمان را

نوری از عشق تابیده

و شاخه ای نیلوفر

از اشک چشم هایمان روییده؟

دیگر تاب این ورق پاره های فانتزی را ندارم

در همین نقطه از کاغذ

که از اشک چشم هایم مقدس شده است

// - به یاد آن نقطه از تنت که روی آن می نوشتم-24/5/88،19:38//

می نویسم:

دوستت دارم

// خداحافظ 15:45//

****

23/4/88

15:10-15:22

شام آخر(۱۸:۴۵)

فقط می دانم که

دوستت دارم

می دانم که

میان کاغذ پاره های فانتزی قلبم

می توان تکه گلی سرخ

از پرپرهای خیالی توهم زا یافت

که فریاد می زند:

"عاشقانه و دیوانه وار می پرستمت!"

می دانم که

دیوانه تر از آنم که از کنج مدهوش بی هویت های پودر شده قلبم

چشمه ساری از محبت بیابم

و دریابم که آن چیزی جز اشک نیست!

می دانم که

هر بار که در آینه می نگرم،

مردی را در خیالی توهم زا می بینم

که میله های زندانی بی رنگ را به شدت می کوبد

تا شاید امیدی برای رهایی بیابد!

تکه پودر شده های قلبم

از لهیب وجودت

آتش گرفته است

و روح مردی دیوانه

خاکسترهای آن را به دست باد می سپرد!

چگونه است که باران اشک،لهیب آتش را بی قرار تر و مدهوش تر و شعله ورتر می کند؟

فریاد می زنم:

"چگونه است؟"

فواره آتشفشان پ س ت ا ن تو

ناجوانمردانه بر سرزمین قلبم جاری می شود و تنها دشت گل سرخ آن را

به آتش می کشد!

و من فریاد می زنم:"آه"

(۱۸:۴۵)/ می خواهم جرعه آخر زهر روحم را بچشم و به ابدیت بپیوندم: آن جا که حجرالاسود تحجر در

آن وجو ندارد!

.... روحت مرا می آزارد

(۱۸:۵۹)/ و تو ندانستی که

عشق چقدر آزار دهنده است!

آه که نداستی!

و من ِ عاشق،این آزار را

دیوانه وار

دوست دارم

فریاد می زنم:

"دوستت دارم"

.....

****

غروب جمعه

۲۵/۲/۸۸

۱۸:۳۱-۱۸:۴۲